Μαξιμιλιανός Ροβεσπιέρος / Maximilien de Robespierre 1758-1794

Γέννηση: 6 Μαΐου 1758, Αράς, Γαλλία
Απεβίωσε: 28 Ιουλίου 1794, Πλατεία Κονκόρντ, Παρίσι, Γαλλία
Ο Μαξιμιλιανός Φραγκίσκος Μαρία Ισίδωρος Ροβεσπιέρος (Maximilien François Marie Isidore de Robespierre, 6 Μαΐου 1758 - 28 Ιουλίου 1794) ήταν Γάλλος πολιτικός, δεσπόζουσα μορφή της Γαλλικής Επανάστασης του 1789.
Γεννήθηκε στην πόλη Αρράς. Έζησε πολύ δύσκολα και φτωχικά παιδικά χρόνια, κατόρθωσε όμως να σπουδάσει νομικά στο Παρίσι και επανερχόμενος στη γενέτειρά του άσκησε τη δικηγορία, επιδιδόμενος συγχρόνως στην ποίηση, στη φιλολογία και στη μουσική τέχνη, εκλεγόμενος μέλος της Ακαδημίας του Αρράς.
Το 1789 εξελέγη αντιπρόσωπος στη Συνέλευση των Τάξεων, στην οποία δεν έτυχε αρχικώς καμίας διάκρισης και ιδιαίτερης προσοχής. Ο Μιραμπώ μόνο, ο οποίος παρακολουθούσε τις σχολαστικές αγορεύσεις του Ροβεσπιέρου, είπε ότι: "Αυτός ο νέος θα πάει μπροστά, γιατί πιστεύει σε όσα λέει". Τότε ο Ροβεσπιέρος ήταν ακόμη μετριοπαθής και υπέρ της βασιλείας, είχε δε προτείνει και την κατάργηση της θανατικής ποινής.
Μετά την άλωση της Βαστίλης, ετέθη επικεφαλής, το 1790, των Ιακωβίνων. Όταν οι Ορεινοί (οι Ιακωβίνοι, δηλαδή, από τη θέση που καταλάμβαναν στα ορεινά έδρανα της Συνέλευσης ονομάστηκαν Ορεινοί) κατέλαβαν την εξουσία το 1793, ο Ροβεσπιέρος έγινε ουσιαστικός αρχηγός της Γαλλίας. Ετέθη επικεφαλής της Κομμούνας και στη Συμβατική Εθνοσυνέλευση εισήλθε ως αντιπρόσωπος του λαού του Παρισιού. Ψήφισε υπέρ της θανάτωσης του Λουδοβίκου ΙΣΤ΄ και υπέρ της κατάργησης της Βασιλείας.
Για να στερεώσει την εξουσία του, απέκρουσε τις κατηγορίες των Γιρονδίνων ότι επεδίωκε την επιβολή δικτατορίας. Εισερχόμενος δε στην Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας και διευθύνοντας πλέον τους τομείς της Δημόσιας Aσφάλειας και της Δικαιοσύνης, προέβη σε προγραφές εναντίον των Γιρονδίνων, για τους οποίους πέτυχε να τεθούν εκτός νόμου, στην εξόντωση των αρχηγών τους, αλλά και στη φυσική εξόντωση πολλών συντρόφων του, όπως του Δαντών, τον οποίο μισούσε, θεωρώντας τον βαθύτατα διεφθαρμένο, στέλνοντάς τους στη λαιμητόμο, κάτι που έκανε στη συνέχεια και με τους Εμπερτιστές.
Στην περίοδο της κυριαρχίας του Ροβεσπιέρου επικρατούσε απόλυτη Τρομοκρατία, στηριζόμενη στα Επαναστατικά Δικαστήρια και στη διαβόητη Επιτροπή Κοινής Σωτηρίας. Παρ' ότι, λόγω της προσωπικής του εντιμότητας, του ανεπίληπτου ιδιωτικού του βίου και του αδέκαστου χαρακτήρα του, είχε επονομασθεί από τους ομοϊδεάτες του "αδιάφθορος", δε δίστασε, για την εδραίωση του καθεστώτος του, να στέλνει καθημερινά, διά του Επαναστατικού Δικαστηρίου, στη λαιμητόμο κατά δεκάδες και εκατοντάδες Γάλλους πολίτες, αντιφρονούντες, βασιλόφρονες, μετριοπαθείς, αναρχικούς, κλέφτες, ύποπτους, άνδρες, γυναίκες, ακόμη και παιδιά, καταδικασθέντες με συνοπτικές διαδικασίες.
Παράλληλα, προσπάθησε να επαναφέρει ως συστατικό στοιχείο του κράτους το πρότυπο των αρχαίων ελληνικών πόλεων (πολιτειών), με ιθύνουσα αρχή την ενότητα και την αρετή, προχωρώντας για τον σκοπό αυτόν σε αλλαγές στο ημερολόγιο και στη θρησκεία, καθιερώνοντας τη λατρεία του Υπέρτατου Όντος ως θεότητα του Ορθού Λόγου, λατρεία της οποίας ανακηρύχθηκε Μέγας Ποντίφικας, σε μεγαλοπρεπή τελετή (16 Νοεμβρίου 1793).
Η Τρομοκρατία, όπως αποκλήθηκε η θηριώδης αυτή περίοδος τριών μηνών, τερματίστηκε με το πραξικόπημα της 9ης Θερμιδόρ (27 Ιουλίου 1794), το οποίο έγινε από τους ίδιους τους συντρόφους του, όταν, συνασπισθέντες οι εχθροί τους στη Συνέλευση, εισήγαγαν ψήφισμα, προκειμένου να κηρυχθεί αυτός και οι φίλοι του εκτός νόμου.
Κι ενώ σκόπευαν να τον συλλάβουν και να τον μεταφέρουν από την Εθνοσυνέλευση στις φυλακές του κάστρου του Λουξεμβούργου, ο Ροβεσπιέρος φυγαδεύτηκε από οπαδούς του και έσπευσε ως θριαμβευτής στο Δημαρχείο του Παρισιού, προσπαθώντας να εξεγείρει τον λαό σε στάση. Πολιορκήθηκε, όμως, από τους αντιπάλους του, τραυματίστηκε και συνελήφθη, έπειτα από αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας του. Την επόμενη ημέρα (28 Ιουλίου), ο Ροβεσπιέρος, μαζί με τους συνεργάτες του, οδηγήθηκαν στη λαιμητόμο χωρίς δίκη.
Μαζί του εκτελέστηκαν οι στενοί του συνεργάτες, Σαιν Ζυστ και Κουτόν, αλλά και ο αδερφός του, Αυγουστίνος, υπό τα χειροκροτήματα του λαού του Παρισιού, του οποίου μόλις λίγο καιρό πριν υπήρξε είδωλο. Την εκτέλεση του Ροβεσπιέρου ακολούθησαν εκτελέσεις περίπου120 Ιακωβίνων και η διάλυση της λέσχης τους, τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.

Related Posts