Για μια "παραγγελιά"

Για μια "παραγγελιά"

Στις 25 Φεβρουαρίου 1973, μακελειό σε κέντρο διασκέδασης της Αθήνας από τους αδελφούς Κοεμτζή για μια παραγγελιά!
Τρεις αστυνομικοί καταλήγουν νεκροί, οκτώ άνθρωποι τραυματίες και τα δύο αδέρφια στη φυλακή.
Ήταν Αποκριές ξημερώματα της 25ης Φεβρουαρίου του 1973, όταν στο νυχτερινό κέντρο διασκεδάσεως των Αθηνών, «Νεράιδα», η κραυγή «Παραγγελιά ρεεε!» έσχιζε το μουσικό άκουσμα και με την συνοδεία ενός μαχαιριού η νύχτα εκείνη ποτίστηκε με αίμα.

Λίγες ώρες πριν, ο 35χρονος Νίκος Κοεμτζής, μαζί με τον μικρότερο 27χρονο αδερφό του Δημοσθένη, έναν φίλο τους, τον 31χρονο Θωμά Καραμάνη και με την συνοδεία δύο γυναικών, τις Σοφία Χαρατζή και Γιάννα Χρηστάκη, επισκέπτονται το κέντρο όπου τραγουδούσε ο Κώστας Καρουσάκης, αφού προηγουμένως είχαν διασκεδάσει στην ντισκοτέκ «2001». Στον ίδιο χώρο παραβρίσκεται και μια παρέα 15 περίπου αστυνομικών με πολιτικά, εκτός υπηρεσίας, που γιόρταζε τον επικείμενο αρραβώνα ενός εκ των μετέπειτα θυμάτων, του Μανώλη Χριστοδουλάκη. Ο Κοεμτζής δεν θεώρησε συμπτωματική αυτή την παρουσία, καθώς είχε προηγούμενα με την αστυνομία. Άλλωστε ο ίδιος, είχε πρόσφατα αποφυλακιστεί, εκτείοντας ποινή τριών ετών φυλάκισης επειδή έκλεψε τον εργοδότη του (ο Κοεμτζής ισχυρίστηκε ότι τον έκλεψε επειδή σταμάτησε να τον πληρώνει), ενώ στο παρελθόν είχε καταδικαστεί μαζί με τον αδελφό του και δύο ακόμη άτομα, για 18 διαρρήξεις (ανάλογο παρελθόν είχε και ο τρίτος της παρέας, Θωμάς Καραμάνης). Πίστευε ότι τον παρακολουθούσαν. Ο πατέρας του είχε αντιμετωπίσει διώξεις ως κομμουνιστής και αντάρτης του Εμφυλίου. Στην γενέτειρά του, αντιμετωπίζονταν με κάποια επιφύλαξη, καθώς κουβαλούσε κι αυτός το οικογενειακό «στίγμα», κάτι που τον οδήγησε αρχικά στην Θεσσαλονίκη και στην συνέχεια στην Αθήνα, όπου αφού έκανε διάφορες δουλειές, έμπλεξε και με την παρανομία. Ο ίδιος ισχυρίζεται ότι λόγω των οικογενειακών πολιτικών φρονημάτων κι επειδή δεν δεχόταν να γίνει πληροφοριοδότης, η αστυνομία τού δημιουργούσε προβλήματα, που έφταναν μέχρι και την διάλυση του αρραβώνα του, μετά από πιέσεις που ασκήθηκαν στην μνηστή του και την οικογένειά της. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Κοεμτζής, εκβιαζόμενος, ήταν ήδη «χαφιές» (πληροφοριοδότης) και ήθελε να ξεκόψει (γι” αυτόν τον λόγο εικάζεται πως παρακολουθούνταν και από ομοφρονούντες του).

Στην παρέα του Κοεμτζή, υπήρχε ήδη κάποια ένταση, καθώς είχε προηγηθεί καβγάς, μεταξύ του Νίκου Κοεμτζή και της φίλης του Σοφίας Χαρατζή, όταν αυτή βγήκε επίτηδες ημίγυμνη στο μπαλκόνι του σπιτιού τους, για να προκαλέσει τους γείτονες που την έβλεπαν από την απέναντι πολυκατοικία. Το θερμόμετρο ανέβηκε ακόμη περισσότερο, στο νυχτερινό κέντρο όπου μετέβησαν για να διασκεδάσουν και να εκτονώσουν την ένταση, όταν η Σοφία Χαρατζή αρνήθηκε στον Κοεμτζή να την συνοδέψει μέχρι την τουαλέτα (χωρίς πονηρό σκοπό όπως ισχυρίστηκε ο ίδιος), κάτι που ο αυτός θεώρησε προσβλητικό. Εκνευρισμένος ο Κοεμτζής, τις διώχνει και τις δυο κι έτσι απομένουν στην παρέα, οι τρεις άντρες.

Το σκηνικό του θανάτου στήθηκε, περίπου στις 4 το πρωί, όταν ο Νίκος Κοεμτζής ρώτησε τον τραγουδιστή Θόδωρο Ζαφειράκο, αν ξέρει τις «Βεργούλες» του Μάρκου Βαμβακάρη και έλαβε αρνητική απάντηση, με την διαβεβαίωση ότι θ” ακούσουν κάποιο άλλο καλό τραγούδι. Κάποιος απ” την παρέα σχολίασε πως «θα χυθεί αίμα, αν δεν πουν το τραγούδι». Στην συνέχεια, ο Δημοσθένης Κοεμτζής έδωσε παραγγελιά στον Κώστα Καρουσάκη το «χασικλίδικο» τραγούδι «Τη ζούλα μου ανεκάλυψαν». Ο Καρουσάκης, που εκείνη την ώρα τραγουδούσε το «Σαν βγαίνει ο χότζας στο τζαμί», απάντησε στον Δημοσθένη Κοεμτζή, ότι την συγκεκριμένη ημέρα δεν δέχονται παραγγελίες και πως μπορούν να χορεύουν όλοι μαζί, ενώ αμέσως μετά φρόντισε ν” ανακοινώσει απ” το μικρόφωνο, πως λόγω της Αποκριάς και του μεγάλου αριθμού των πελατών (περίπου 400 άτομα), δεν θα γινόταν δεκτές παραγγελιές. Όταν ανέβηκε ο τραγουδιστής Παναγιώτης Αθανασιάδης στην πίστα, ο Δημοσθένης Κοεμτζής ζήτησε επίμονα και πάλι το «τραγούδι του», ενώ ο Νίκος Κοεμτζής, είχε απειλήσει ότι «δε θα μείνει τίποτε όρθιο», αν δεν γίνει δεκτή παραγγελιά. Ο Δημήτρης Σχίζας, ιδιοκτήτης κι ένας εκ των μετρ της Νεράιδας, επειδή ήθελε ν” αποφύγει τις φασαρίες, τους καθησύχασε κι έτσι έγινε κατ” εξαίρεση δεκτή η παραγγελία. Παρ” όλη την διαβεβαίωση όμως του Σχίζα, ο Δημοσθένης Κοεμτζής πλησίασε τον Αθανασιάδη, και του ψιθύρισε στ” αυτί «Φίλε, θέλω παραγγελιά «Τη ζούλα μου ανεκάλυψαν, και πως θα μαστουριάζω. Τον αίτιο, τον σουπιατζή, θα τόνε σουγιαδιάσω»». Ο Αθανασιάδης δεν προέβαλλε αντίρρηση κι σε λίγο άρχισε να το τραγουδάει.

Όταν σηκώθηκε να χορέψει το ζεϊμπέκικο ο Δημοσθένης Κοεμτζής, η πίστα δεν είχε αδειάσει, σύμφωνα και με τον άγραφο νόμο, που θέλει τον χώρο αυτό αποκλειστικά στην διάθεση αυτού που κάνει την παραγγελιά. Ο Τάκης Αθανασιάδης, με υπόδειξη του Νίκου Κοεμτζή, φώναξε απ” το μικρόφωνο πως το τραγούδι είναι «παραγγελιά». Ο χώρος αρχίζει ν” αδειάζει. Παραμένουν όμως 5-6 θαμώνες, μεταξύ των οποίων και δυο αστυνομικοί, που συνεχίζουν να χορεύουν, κατ” επιθυμίαν του ενός εξ αυτών (Δημήτρης Πεγιάς), που ήθελε «να φέρει δυο βόλτες ακόμη» και να φύγει με την παρέα του, που ήταν έτοιμη για αναχώρηση. Ο Δημοσθένης Κοεμτζής, παίρνει τότε το μικρόφωνο και φωνάζει επιτακτικά «Καθήστε κάτω ρε! Είπαμε, παραγγελιά!». Οι αστυνομικοί, όπως και άλλοι θαμώνες, τον αγνοούν και εξακολουθούν να χορεύουν το «τραγούδι του». Μεσολαβεί και πάλι ο Σχίζας κι αφού παρακαλεί τους θαμώνες να κατέβουν απ” την πίστα, δίνει εντολή στον Αθανασιάδη, να ξαναπεί το τραγούδι απ” την αρχή. Σε κάποια στιγμή ο Δημοσθένης Κοεμτζής, σπρώχνει έναν «χοντρό», όπως τον αποκαλούσε, και του δίνει μια γροθιά. Ακολουθεί συμπλοκή, ώσπου κάποιοι θαμώνες τραβούν τον Δημοσθένη Κοεμτζή και τον σέρνουν πάνω στα σπασμένα πιάτα, για να τον βγάλουν έξω από την πίστα και να προλάβουν τα χειρότερα. Ο αδερφός του βλέποντας την σκηνή αυτή και το σκισμένο σκάκι του αδερφού του, και νομίζοντας, όπως ισχυρίστηκε, ότι τον σκοτώνουν, βγάζει έναν σουγιά (σύμφωνα με μαρτυρίες, απ” το μανίκι του) και σε έξαλλη κατάσταση, φωνάζοντας «Παραγγελιά ρεεε!» ορμά και αρχίζει να χτυπά αδιακρίτως όσους βρίσκονταν πάνω στην πίστα εκείνες τις στιγμές. Ακολουθούν σκηνές πανικού, ενώ πολλοί θαμώνες δεν συνειδητοποιούν αμέσως τι συμβαίνει. Το αποτέλεσμα: Τρεις νεκροί (δύο αστυνομικοί· οι Μανώλης Χριστοδουλάκης, Δημήτρης Πεγιάς, κι ένας πολίτης· ο Γιάννης Κούρτης) και επτά τραυματίες, ανάμεσα στους οποίους και ο φίλος τού Νίκου Κοεμτζή, Θωμάς Καραμάνης, που προσπάθησε να τον εμποδίσει. Αξίζει ν” αναφερθεί, ότι ο Γιάννης Κούρτης πλήρωσε με την ζωή του, την προσπάθειά του να σώσει τον τραγουδιστή Αθανασιάδη, όταν είδε τον Νίκο Κοεμτζή να ορμά κατά πάνω του με το μαχαίρι για να τον σκοτώσει.

Ο Κοεμτζής, συναισθανόμενος το μέγεθος του εγκλήματός του, σπεύδει να εξαφανιστεί μαζί με τον αδελφό του, αφού προηγουμένως φροντίζει να τον καθησυχάσει, λέγοντάς του: «Εσένα δεν θα σε πειράξουν». Η αστυνομία κινητοποιείται και λίγες ώρες αργότερα, γνωρίζοντας την ταυτότητα του
Συνέχεια...
Παγκόσμια Ημέρα Κατάποσης Σπαθιών

Παγκόσμια Ημέρα Κατάποσης Σπαθιών

Η Παγκόσμια Ημέρα Κατάποσης Σπαθιών (World Sword Swallowers Day) γιορτάζεται κάθε χρόνο το τελευταίο Σάββατο του Φεβρουαρίου.
Η πρωτοβουλία ανήκει στη Διεθνή Ένωση Κατάποσης Σπαθιών (SSAI), η οποία με την πρωτοβουλία της αυτή θέλει να αναδείξει την πανάρχαιη τέχνη της κατάποσης σπαθιών, που εμφανίστηκε στη νότια Ινδία πριν από το 2000 π.Χ. και στη συνέχεια επεκτάθηκε σε Κίνα, Ιαπωνία, Ελλάδα και Ρώμη.
Στη σύγχρονη εποχή έγινε γνωστή μέσα από το τσίρκο και τους ζογκλέρ, που έδιναν παραστάσεις στους δρόμους.
Οι βιρτουόζοι της κατάποσης σπαθιών, εκτός από το να εξασκούνται στο παράξενο και επικίνδυνο χόμπι τους, έχουν συνεισφέρει στην πρόοδο της ιατρικής.
Για παράδειγμα, το 1868 ένας από αυτούς βοήθησε τον Δρα Άντολφ Κούσμαουλ στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας να αναπτύξει την πρώτη μέθοδο ενδοσκόπησης κι ένας συνάδελφός του το 1906 υποβλήθηκε στο πρώτο οισοφαγικό καρδιογράφημα από τον Δρα Κρέμερ στην Ουαλία.
Συνέχεια...
Τένεσι Ουίλιαμς - Tennessee Williams

Τένεσι Ουίλιαμς - Tennessee Williams

Πεθαίνει στις 25 Φεβρουαρίου 1983, ο διακεκριμένος Αμερικανός συγγραφέας Τενεσί Ουίλιαμς (φιλολογικό ψευδώνυμο του Τόμας Λανιέ Ουίλιαμς), ευρύτερα γνωστός από τα βραβευμένα με Πούλιτζερ έργα του "Λεωφορείον ο Πόθος" και "Λυσσασμένη Γάτα".
Ο Τένεσι Ουίλιαμς (26 Μαρτίου 1911-25 Φεβρουαρίου 1983), φιλολογικό ψευδώνυμο του Τόμας Λανιέ Ουίλιαμς, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς, μαζί με το σύγχρονό του, Άρθουρ Μίλλερ. Έζησε για μεγάλο χρονικό διάστημα στη Νέα Ορλεάνη, όπου και άλλαξε το όνομά του από την πολιτεία καταγωγής του πατέρα του. Έγραψε ποιήματα, νουβέλες, θεατρικά έργα και παιχνίδια, ιστορίες και μυθιστορήματα. Κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ το 1948 για το "Λεωφορείον ο Πόθος" και το 1955 για τη "Λυσσασμένη Γάτα". Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 30 γλώσσες, ενώ αποτελούν ιδιαίτερα δημοφιλείς παραστάσεις σε όλο τον κόσμο.
Ο Τένεσι Ουίλιαμς γεννήθηκε το 1911 στο Κολόμπους του Μισισίπι. Η μητέρα του καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια, ενώ ο πατέρας του δούλευε ως πλασιέ για μια εταιρεία παπουτσιών. Σε ηλικία 5 ετών, του διαγνώστηκε παράλυση των κάτω άκρων, ασθένεια που τον καθήλωσε για τα επόμενα δυο χρόνια. Ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε, η μητέρα του τον ενθάρρυνε να φαντάζεται και να γράφει ιστορίες.
Η οικογένεια του Ουίλιαμς
Σε πολλά από τα έργα του ο Ουίλιαμς εμπνεύστηκε από την ίδια την οικογένειά του για την ανάπτυξη των πρωταγωνιστικών του χαρακτήρων.
Ο πατέρας του Ουίλιαμς υιοθετούσε όλο και πιο βάναυση συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά του με το πέρασμα των χρόνων. Συχνά ευνοούσε τον αδερφό του Τένεσι, ίσως λόγω και της ασθένειας και της αδύναμης γενικότερα φύσης του ίδιου στα παιδικά του χρόνια. Η μητέρα του είχε βλέψεις ως εκλεπτυσμένη κυρία της υψηλής κοινωνίας του Νότου, δημιουργούσε μια ασφυκτική ατμόσφαιρα, ενώ πιθανότατα είχε νευρική διαταραχή.
Ο Ουίλιαμς ήταν πολύ κοντά με την αδερφή του, τη Ρόουζ, η ζωή της οποίας τον επηρέασε ίσως περισσότερο από κάθε άλλο. Σε νεαρή ηλικία, έμαθε ότι πάσχει από σχιζοφρένεια και πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής της σε ψυχιατρικές κλινικές. Σε μια προσπάθεια καταπολέμησης της ασθένειάς της, οι γονείς του Ουίλιαμς ενέκριναν τη λοβοτομή στη Ρόουζ το 1937 στην Ουάσινγκτον. Δυστυχώς, τα αποτελέσματα δεν ήταν τα αναμενόμενα και η Ρόουζ σακατεύτηκε για το υπόλοιπο της ζωής της.
Ο Τένεσι υπέστη ισχυρό σοκ από το γεγονός αυτό και δε συγχώρησε ποτέ τους γονείς του. Η ασθένεια της αδερφής του συνέβαλε ίσως στην εξάρτησή του από το αλκοόλ, ωστόσο πιθανώς να υπήρχε γενετική προδιάθεση, καθώς και ο ίδιος υπέφερε από κατάθλιψη.
Μετέπειτα σταδιοδρομία και θεατρική επιτυχία
Στα 16 του κέρδισε το πρώτο του βραβείο για το δοκίμιό του «Can a Good Wife Be a Good Sport?». Σπούδασε δημοσιογραφία το 1929 στο πανεπιστήμιο του Μισούρι, όπου οι συμφοιτητές τού κόλλησαν το παρατσούκλι 'Tennessee λόγω της συρτής νότιας προφοράς του, και θεατρολογία στο πανεπιστήμιο Ουάσινγκτον στο Σαιν Λούις, όπου παρουσιάστηκαν και τα πρώτα του έργα "Κεριά στον Ήλιο" και "Φυγάς". Τελικά, το 1938 παίρνει το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα.
Ο Ουίλιαμς μετακόμισε το 1939 στη Λουιζιάνα και έμεινε για κάποιο χρονικό διάστημα στη Γαλλική Συνοικία στη Νέα Ορλεάνη, όπου ξεκίνησε το 1947 να γράφει το έργο "Λεωφορείον ο Πόθος", το οποίο τελείωσε αργότερα στη Φλόριντα. Το έργο γνώρισε τεράστια επιτυχία: πήρε το Βραβείο Κριτικών της Νέας Υόρκης και το βραβείο Πούλιτζερ. Παρουσιάστηκε στη Νέα Υόρκη σε σκηνοθεσία Ελία Καζάν με τον Μάρλον Μπράντο στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ενώ έγινε και ταινία το 1951, όπου χάρισε το βραβείο Όσκαρ στη Βίβιαν Λι.
Το 1947 γνώρισε και ερωτεύτηκε το Φρανκ Μέρλο, Ιταλό δεύτερης γενιάς, μέχρι το θάνατό του από καρκίνο το 1963. Όσο ήταν μαζί έγραψε το "Τριαντάφυλλο στο Στήθος" (μεταφέρθηκε και σε ταινία με την Άννα Μανιάνι και τον Μπαρτ Λάνκαστερ), το μόνο έργο του με ευτυχή κατάληξη, ενώ ο Μέρλο εξισορροπούσε τις κρίσεις κατάθλιψης του Ουίλιαμς και του φόβου του ότι θα οδηγούνταν στην παράνοια και την τρέλα, όπως η αδερφή του.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '50 και του '60, ο Ουίλιαμς ήρθε αντιμέτωπος με σκληρή κριτική από ορισμένους κριτικούς του θεάτρου, εξαιτίας του τρόπου που ζούσε και τόνιζε τις ομοφυλοφιλικές του προτιμήσεις. Με τον καιρό, το ύφος των έργων του Ουίλιαμς ωρίμαζε και σε κάποια προχωρούσε σε πειραματισμούς, κάτι που τον αποξένωσε ακόμη περισσότερο από τους κριτικούς.

Το 1976, υπήρξε Πρόεδρος της επιτροπής του Φεστιβάλ Καννών.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1983, ο Τένεσι Ουίλιαμς βρέθηκε νεκρός στο δωμάτιο που είχε νοικιάσει στο
Συνέχεια...
Τι γίνεται σε 1 μόνο λεπτό μέσα στο Internet

Τι γίνεται σε 1 μόνο λεπτό μέσα στο Internet

Η Shanghai Web Designers, για να μας δώσει μια εικόνα της ασύλληπτης χρήσης του διαδικτύου, συγκέντρωσε σε πίνακα τι γίνεται ανά 60 δευτερόλεπτα μέσα στο διαδίκτυο:
1. 694.445 αναζητήσεις γίνονται μέσω Google

2. 695.000 ενημερώσεις κατάστασης, 79.364 δημοσιεύσεις τοίχου και 510.040 σχόλια δημοσιεύονται σε ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης, όπως το Facebook.

3. Δημιουργούνται 60 νέα ιστολόγια και 1.500 νέες αναρτήσεις.

4. Στέλνονται 168.000 e-mail.

5. 600 βίντεο, συνολικής διάρκειας 25 ωρών, ανεβαίνουν στο You Tube.

6. Μεταμορφώνονται 13.000 εφαρμογές για iPhone.

7. 370.000 λεπτά κλήσεων πραγματοποιούνται μέσω Skype.

8. 20 νέοι λογαριασμοί δημιουργούνται στο Twitter και στέλνονται 98.000 tweets.

9. 6.600 φωτογραφίες ανεβαίνουν στο Flickr.

10. 50 φορές μεταμορφώνεται η πλατφόρμα ιστολογίων Wordpress και 125 φορές τα διάφορα plug-ins.

11. 1.700 φορές μεταμορφώνεται το πρόγραμμα περιήγησης FireFox.

Σου πήρε περίπου 2-3 λεπτά να τα διαβάσεις. Σκέψου πως όσο τα διάβαζες, αυτά έγιναν 3 φορές σχεδόν. Απίστευτο;
Συνέχεια...
Καρναβάλι Ρίο ντε Τζανέιρο

Καρναβάλι Ρίο ντε Τζανέιρο

Μασκαράδες, μουσική, στολέ και ο μεγαλύτερος διαγωνισμός σχολών χορού κυριαρχούν τις ημέρες αυτές στο Sambadrome στο Ρίο ντε Τζανέιρο όπου το καρναβάλι είναι ο αδιαμφισβήτητος βασιλιάς τις μέρες αυτές
.Ξέφρενο πανηγύρι στην παρέλαση μασκαράδων και αρμάτων, ξέφρενο γλέντι στις κερκίδες.
Δείτε τις φωτογραφίες:
Συνέχεια...
Σχέσεις για ζωντοχήρες

Σχέσεις για ζωντοχήρες

Και όμως!
Η ρετσινιά "ζωντοχήρα" όπως τη ξέρουμε στην Ελλάδα μη νομίζετε πως έχει εκλείψει!
Και μιλάω από προσωπική πείρα.
Όχι ότι κατάμουτρα με έχουν πει έτσι.
Ετσι όμως με αντιμετωπίζουν.
Δεν έχει σημασία που μένεις, έχει σημασία όμως με τα μυαλά που έχεις να κάνεις.
Η ζωντοχήρα είναι εκείνη η εύθυμη κυρία (που κάποιοι φτύνουν τον κόρφο τους όταν λένε το κυρία) που ψάχνει συντροφιά από δω και από κει, και είναι αυτός ο λόγος που άφησε τον άντρα της.
Ή την άφησε.
Συνήθως βγάζουν τα συμπεράσματα μόνοι τους.
Ή τον άφησε για να βγάζει τα μάτια της ή την άφησε γιατί έβγαζε και πριν τα μάτια της.
Ζωντοχήρα πάντως είναι!
Δεν τον ενδιαφέρει τον κόσμο τι περνούσες εσύ μέσα στο γάμο σου και αναγκάστηκες να πάρεις το παιδί σου και να φύγεις και να προσπαθείς τώρα να τα βγάζεις πέρα με ένα μισθό.
Ας δούμε λοιπόν τη στάση του κόσμου (ή του κοσμάκη θα έλεγα καλύτερα) γιατί κακά τα ψέματα σε ενδιαφέρει αφού έχεις ένα παιδί και δεν θες να ακούει άσχημα πράγματα για τη μητέρα του.
Όταν μαθαίνουν ότι είσαι χωρισμένη , τότε σου λένε, άντε δεν θα ξαναφτιάξεις τη ζωή σου?
Και εδώ έρχεται βέβαια το ερώτημα: "γιατί ρε παιδιά, τώρα είναι χαλασμένη?
Δηλαδή θα πρέπει να έχω έναν μπαγλαμά πάνω από το κεφάλι μου να του πλένω να του σιδερώνω , να με κερατώνει και από πάνω , για να με λυπάστε μετά , και έτσι θα φτιάξει η ζωή μου?"
Και πες όμως ότι βρίσκεις κάποιον να βγεις.
Ε! μωρά παιδιά δεν είμαστε, κάποια στιγμή όταν θα λείπει το παιδί θα τον φέρεις και σπίτι. Η γειτονιά όμως θα σε δει.
Και κατευθείαν θα σου την πουν. "Κοίτα την, φέρνει και γκόμενους σπίτι!" Ε ρε παιδιά, αν δεν τον φέρω και σπίτι πως θα γίνει η δουλειά δηλαδή????
Ας πάρουμε τώρα και τον τομέα άντρες.
Συνήθως, μόλις ο άντρας ακούει χωρισμένη .... τότε σκέφτεται τρία πράγματα. Τ
ο πρώτο είναι "ω ρε μάνα μου, ζωντοχήρα η τύπισα, θα φάμε καλά, ανάγκη δεν έχει αυτή".
Δεύτερο είναι "κάτσε να ρωτήσω αν έχει παιδί γιατί αν έχει τότε ήρθε η ώρα να την κάνω με ελαφρά, βαριέμαι!!".
Και το τρίτο και πιο δυσεύρετο είναι "είναι μία γυναίκα που έχει περάσει πολλά, και σκέφτεται διαφορετικά, αξίζει μία ευκαιρία".

Πάμε στο πρώτο τύπο άντρα.
Του "αρπάζω ότι βρω και φεύγω".
Ο τύπος αυτός είναι και ο πιο εύκολος να βρεις εκεί έξω. Είναι ο τύπος που θα σκεφτεί πως δεν θες και σταθερό δεσμό, οπότε ως γνωστόν θα σου πει τις γνωστές "συναισθηματικές" παπαριές, θα σε ρίξει στο κρεββάτι, και μετά.....Λούις!! Δεν τον ενδιαφέρει αν εσύ ψάχνεις κάτι σταθερό, και να περνάς καλά. Αφού είσαι χωρισμένη μωρέ. Ωχ και συ συναισθηματισμούς ψάχνεις!!!
Ο δεύτερος τύπος άντρα.
Ο παιδοφοβικός. Νομίζει ότι το παιδί είναι ο κακός δράκος που βγάζει φωτιές από το στόμα του. Νομίζει ότι θες να τον κάνεις πατέρα του παιδιού σου. Οχι ρε φίλε, πατέρα έχει, εγώ εσένα γουστάρω. Νομίζει δεν ξέρω και γω τι νομίζει. Και με το που μαθαίνει ότι έχεις παιδί παίρνει τη γνωστή ξυνισμένη φάτσα λες και έχει φάει πατσά χαλασμένο, και ξαφνικά θυμάται ότι έχει μία επείγουσα δουλειά. Ή σε γουστάρει για όσο δεν έχεις το παιδί στο σπίτι (πχ σαββατοκύριακο) αλλά μετά μην τον είδατε και σε ξαναθυμάται πάλι όταν δεν έχεις το παιδί. Λές και το παιδί έχει καμία αρρώστια. Ε τι να κάνω ρε μπάρμπα, να το πετάξω το παιδί δηλαδή??? Παραμένω και γυναίκα με ανάγκες
Και τρίτο και πιο σπάνιο είναι το είδος του λογικού άντρα.
Του άντρα που δεν φοβάται να δεσμευτεί με μία χωρισμένη γυναίκα με παιδί, που σέβεται τον χρόνο της γυναίκας, που κάνει υπομονή και περιμένει και ακούει με χαρά τα κατορθώματα του παιδιού, ή δεν θα δίσταζε ίσως να το γνωρίσει κιόλας. Είναι ο άνθρωπος που δεν θα κολλήσει σε χαρακτηρισμούς, που δεν θα τον νοιάξει τι θα πει ο κόσμος και θα προχωρήσει για όσο πάει τη σχέση αυτή. Βέβαια μέχρι κάποιου σημείου γιατί και ο άντρας αυτός έχει ανάγκες και δεν μπορεί αιωνίως να περιμένει και είναι λογικό, αν αυτό πια ξεπεράσει τα όριά του.
Σπάνια θα βρεθούν άνθρωποι στο διάβα σας που θα νοιαστούν πραγματικά για το τι περνάτε και για το πως τα καταφέρνετε.
Σπάνια θα καταλάβουν την ανάγκη σας για μία σχέση, έστω και αν είστε μια χωρισμένη μάνα με παιδί. Λες και εμείς δεν έχουμε δικαίωμα στην αγάπη, είμαστε άρρωστες και δεν πρέπει να μας πλησιάζουν. Το στίγμα λοιπόν παραμένει ακόμα και σήμερα στη κοινωνία μας.
Και νομίζετε πως γίναμε Ευρωπαίοι???
Λάθος!!
Για αυτούς θα είμαστε πάντα τα μαύρα πρόβατα.
Κατά τα άλλα όμως, θα ακούσετε ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΕΣ να σας λένε "άντε να ξαναφτιάξεις τη ζωή σου τώρα!!!"
xorismenimana
Συνέχεια...
Ανέκδοτο: Αποκριάτικη στολή

Ανέκδοτο: Αποκριάτικη στολή

Ο γιος ζητά απ' τον μπαμπά αποκριάτικη στολή.
-Μπαμπά θα ήθελα για τις απόκριες να μου πάρεις τη στολή της καλής νεράιδας!
Έξαλλος ο μπαμπάς του απαντά
-Τι πράγματα είναι αυτά; Δεν φοράνε τέτοιες στολές τ'αγόρια!
Την άλλη μέρα.......
-Μπαμπά θα ήθελα να μου πάρεις τη στολή της καλής πριγκίπισσας!
Έξαλλος ο μπαμπάς...................................
Την άλλη μέρα....
-Μπαμπά θα ήθελα ένα σπαθί.....................
Περιχαρής ο μπαμπάς;
-Μπράβο γιε μου!Αυτό μάλιστα!
-Μπαμπά.....μαζί με τη στολή της Ζήνας!

Συνέχεια...
Έθιμα της Αποκριάς στον Τύρναβο!!

Έθιμα της Αποκριάς στον Τύρναβο!!

Όποιος ενοχλείται από τα σατιρικά τραγούδια που περιέχουν σεξιστικές αναφορές και υμνούν το φαλλό ως σύμβολο, δεν θα πρέπει να επισκεφθεί τον Τύρναβο την Καθαρά Δευτέρα.
Το έθιμο που έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον των ξένων ΜΜΕ - το "Spiegel" είχε μεγάλο αφιέρωμα στη γιορτή αυτή - έχει τις ρίζες του στις παγανιστικές διονυσιακές γιορτές γονιμότητας και μεταφέρθηκε μετά τον εκχριστιανισμό των κατοίκων της περιοχής, ως τμήμα της γιορτής της Αποκριάς πριν από τη μεγάλη νηστεία.
Αν και η Καθαρά Δευτέρα, ο Τύρναβος γιορτάζει το διονυσιακό έθιμο του φαλλού με πολύ τσίπουρο - την ώρα που η υπόλοιπη Ελλάδα αρχίζει να μπαίνει στο πνεύμα της Σαρακοστής.
Η γιορτή του φαλλού συνηθιζόταν στην αρχαία Ρώμη, στην Αίγυπτο, στην Ινδία και την Ιαπωνία.
Τα παλιά χρόνια, μέχρι πριν από τον πόλεμο, στο γλέντι του φαλλού στον Τύρναβο ελάμβαναν μέρος μόνο άντρες, αλλά σιγά σιγά μπήκαν στο χορό και οι γυναίκες.
ΕΤ
Συνέχεια...