Πώς φτιάχνω φαγώσιμες ελιές **❉**

Πώς φτιάχνω φαγώσιμες ελιές **❉**

Η καλύτερη εποχή είναι στις αρχές Νοεμβρίου που δεν έχουν ωριμάσει καλά.
Οι αναλογίες θα είναι με βάση τα 10 κιλά....

1) Χαρακώνουμε τις ελιές κατά μήκος σε δύο μεριές.

2) Τις βάζουμε σε μια λεκάνη με νερό για να ξεπικρίσουν 10-12 ημέρες.

3) Αλλάζουμε το νερό κάθε μέρα.

4) Μετά τις βγάζουμε από το νερό και τις τοποθετούμε σε μια λεκάνη με αλάτι ημίχοντρο για 24 ώρες.

5) Μετά τις βάζουμε σε ένα κιούπι η ένα πλαστικό δοχείο και ανά 10 κιλά ελιές προσθέτουμε 2 κιλά ξύδι και 250 gr. λάδι.

6) Εάν το ξύδι με το λάδι δεν τις έχουν σκεπάσει, προσθέτουμε και νερό μέχρι να σκεπαστούν τελείως και τις αφήνουμε μόνιμα μέσα στο δοχείο.
Μέρα με τη μέρα η διαφορά στην γεύση θα είναι αισθητή.
Συνέχεια...
Όταν το παιδί τραυλίζει

Όταν το παιδί τραυλίζει

Τα παιδιά που πηγαίνουν σχολείο τα πρώτα χρόνια είναι απασχολημένα με τη διαδικασία εκμάθησης και είναι φυσικό σε όλη αυτήν την προσπάθεια να κάνουν λάθη.
Εάν παρατηρήσετε ότι αρχίζουν έντονες δυσχέρειες στη ροή της ομιλίας και συνοδεύονται από πολλές επαναλήψεις ή ακόμα και επιμηκύνσεις των ήχων της λέξης, θα πρέπει να έρθετε σε επαφή με ένα λογοπεδικό.
Πάντως σε γενικές γραμμές εάν αντιμετωπίσετε το παιδί με υπομονετικό τρόπο, χωρίς να υπάρχει συναισθηματική φόρτιση από μέρους σας αλλά ηρεμία συνήθως το παιδί επανέρχεται.

Εάν ο λογοπεδικός το αξιολογήσει με τραυλισμό, το παιδί αντιλαμβάνεται τον εαυτό του σαν άτομο με τραυλισμό. Τότε, αρχίζει να πιστεύει πως συγκεκριμένοι φθόγγοι, συλλαβές ακόμα και λέξεις του δημιουργούν ιδιαίτερες δυσκολίες και γι αυτό αρχίζει να τις αποφεύγει.
 Σε αυτήν την περίπτωση θα πρέπει να έχει βοήθεια γιατί είναι σίγουρο ότι θα επηρεάσει και τις σχολικές του επιδόσεις.

Τόσο οι γονείς, το περιβάλλον του και βασικά οι δάσκαλοι του θα πρέπει να του δώσουν το χρόνο για να τελειώσει ότι έχει να πει.
Δεν θα πρέπει να του συμπληρώνετε τις λέξεις αλλά να ακούτε αυτό που θέλει να σας πει.
Μην δίνετε σημασία στο πώς μιλά και φροντίστε να μιλάτε και εσείς πιο αργά και με παύσεις προκειμένου να υπάρχει μια επικοινωνιακή χαλαρότητα.
Μην του λέτε «χαλάρωσε» κ.α. γιατί έτσι το αγχώνετε...
Επιπλέον, δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζετε διαφορετικά από τα υπόλοιπα παιδιά.
 Όσο αφορά τους δασκάλους, επιπλέον στο μάθημα, όταν είναι να απαντήσουν όλα τα παιδιά, καλό είναι να έχει προτεραιότητα γιατί η αναμονή του εντείνει το άγχος.
 Επίσης επιλέγετε ερωτήσεις που δεν έχουν μακροσκελείς απαντήσεις.
Επιμέλεια: Παύλος Διονυσόπουλος
zougla.gr
Συνέχεια...
Η ιστορία της πατάτας και της ντομάτας

Η ιστορία της πατάτας και της ντομάτας

Φαντάζεστε ένα σημερινό τραπέζι χωρίς ντομάτα και πατάτες; Κι όμως, και οι δύο αυτοί καρποί της γης μετρούν μόλις δύο αιώνες στην ελληνική διατροφή. Η ντομάτα έρχεται στη χώρα όταν κάποιος καπουτσίνος μοναχός τη φυτεύει το 1818 στη γλάστρα της αυλής του. Για αρκετό διάστημα αποτελείεπικίνδυνη τροφή για τους Αθηναίους, μέχρι τη στιγμή που δοκιμάζεται από τον πρώτο τολμηρό ηλικιωμένο. Αξίζει να σημειωθεί ότι αρχικά εθεωρείτο φρούτο και χρειάστηκαν να περάσουν κάποια χρόνια ώστε να περάσει στη μαγειρική. Κάποιες φορές τις έβαζαν στο φούρνο, ψήνοντάς τες με λίγο μαϊντανό, και όταν έβγαιναν περιχύνονταν με ελαφρό... αλατόνερο και πιπέρι και αρκετές σταγόνες τσίπουρο ή ούζο. Άλλοτε κόβονταν σε φέτες, πασπαλίζονταν με αλεύρι και ...τηγανίζονταν με λάδι σαν ψάρι. Η ιστορία της πατάτας, είναι περισσότερο γνωστή. ΄Οταν ο Καποδίστριας τη μοίρασε δωρεάν για πρώτη φορά στο Ναύπλιο δεν ενδιαφέρθηκε κανένας για αυτήν, αλλά όταν την κλείδωσε στις αποθήκες βάζοντας δήθεν αυστηρούς φρουρούς να τη φυλάσσουν, εξαφανίστηκε συντόμως, όπως αναφέρει χρονικό της εποχής: "....ριψοκίνδυνοι νέοι υπερπήδων τα τειχία, ήρπαζον σάκους γεωμήλων κι ετρέποντο εις φυγήν"
kbordokas@e-typos.com
Συνέχεια...
Τακούνια και τρόποι να τα περπατήσετε με ασφάλεια

Τακούνια και τρόποι να τα περπατήσετε με ασφάλεια


Σε ποια γυναίκα δεν αρέσουν τα ψηλά τακούνια; Θα μου πείτε όχι σε όλες αλλά ακόμα και αυτές που δεν αισθάνονται άνετα με τα ψηλοτάκουνα παπούτσια ίσως να αναθεωρήσουν τις απόψεις τους και να τα λατρέψουν αν μάθουν πραγματικά πώς να τα περπατήσουν με άνεση και ασφάλεια. Χωρίς ιδιαίτερο κόπο αλλά με τρόπο, θα μάθετε μικρά μυστικά να περπατήσετε τα αγαπημένα σας ψηλοτάκουνα παπούτσια...:
1) Σφίξτε μηρούς και γλουτούς.
2) Ρίξτε πίσω τους ώμους και προβάλλετε το στήθος σαν να θέλατε να επιδείξετε μια όμορφη καρφίτσα.
3) Κρατήστε ψηλά το κεφάλι, με τα σαγόνι παράλληλα με το έδαφος.
 4) Ρίξτε το βάρος στα μήλα των ποδιών και σφίξτε τα δάχτυλα.
 5) Διατηρήστε τους αστραγάλους σε κάθετη σχέση με το έδαφος. Μην τους γέρνετε προς τα μέσα ή προς τα έξω γιατί ακόμη κι αν δεν πάθετε διάστρεμμα, σίγουρα θα καταστρέψετε το παπούτσι.

Ποια είναι όμως τα είδη των τακουνιών;
Ψηλά
Μπορεί να είναι η επιτομή της θηλυκότητας αλλά χρειάζεται προσοχή! Όταν είναι πάνω από 8 εκατοστά μην τα φοράτε όλη μέρα γιατί μπορεί να δημιουργηθούν προβλήματα στους αστραγάλους και στους μυς της γάμπας.
Στιλέτο
Ακόμα μεγαλύτερη προσοχή στα τακούνια στιλέτο. Μπορούν να προκαλέσουν πόνους στη μέση και να δημιουργήσουν υπερβολική ένταση στους γοφούς και στα πόδια, επειδή μετατοπίζουν το κέντρο βάρους του σώματος προς τα εμπρός.
Χοντρά
Είναι τα πιο «ακίνδυνα» επειδή προσφέρουν περισσότερη σταθερότητα και μειώνουν τον κίνδυνο να στραμπουλίξετε τον αστράγαλό σας με ένα στραβοπάτημα.
Πλατφόρμα
Παραμένουν στη μόδα και αυτόν τον χειμώνα και συνδυάζουν άνεση και θηλυκότητα. Βέβαια, αν η διαφορά ανάμεσα στο μπροστινό και στο πίσω μέρος είναι παραπάνω από τέσσερα εκατοστά ουσιαστικά είναι σαν να φοράτε τακούνια 6-8 εκατοστών, με τη διαφορά ότι είναι πιο σταθερά.
Συνέχεια...
Ο αληθινός Κινγκ Κονγκ!!

Ο αληθινός Κινγκ Κονγκ!!

Κι όμως υπήρξε. Ήταν ο γιγαντοπίθηκος, ένας μεγάλος πίθηκος του Πλειστόκαινου ο οποίος ζύγιζε 500 κιλά. Το Χόλιγουντ θα ήθελε διακαώς τα πνευματικά δικαιώματα, αλλά ο πραγματικός Κινγκ Κονγκ «επινοήθηκε» από τη φυσική εξέλιξη χιλιάδες χρόνια προτού τον κάνει διάσημο το σελιλόιντ.....
Ο γιγαντοπίθηκος (Gigantopithecus blacki) ήταν ένα εντυπωσιακό αγρίμι το οποίο ζύγιζε 500 κιλά και έφτανε τα τρία μέτρα όταν στεκόταν όρθιο. Είχε δηλαδή το διπλάσιο ύψος από τους σημερινούς πιθήκους. Θα μπορούσαμε να τον περιγράψουμε ως μία διασταύρωση ανάμεσα σε ουραγκοτάγκο και γορίλα, σε πολύ μεγαλύτερο όμως μέγεθος.
Είχε απίστευτα δυνατές σιαγόνες και περπατούσε στηριζόμενος στο πίσω μέρος των χεριών του. Ζούσε στη νότια Κίνα και στο βόρειο Βιετνάμ, μαζί με γιγαντιαία πάντα, τίγρεις, λεοπαρδάλεις, τα μικρόσωμα θηλαστικά τάπιρους και το στεγόδοντα, έναν παράξενο πρόγονο του ελέφαντα. Οι αρσενικοί ήταν ιδιαίτερα μεγαλόσωμοι, αποτέλεσμα του σκληρού ανταγωνισμού που υπήρχε μεταξύ τους για τη διεκδίκηση των μικρόσωμων θηλυκών.
Ο γίγαντας ήταν χορτοφάγος: τρεφόταν βασικά με μπαμπού και φρούτα και κινούνταν με βραδύτητα. Δεν υπήρχε άλλωστε κανένας λόγος βιασύνης. Η τρομακτική όψη του ήταν αρκετή για να σπείρει τον πανικό, ενώ οι βρυχηθμοί του αντηχούσαν σε ολόκληρα τα δάση της κινεζικής επαρχίας Κβανγκ-σι, τρομοκρατώντας ακόμα και τον ίδιο τον Homo erectus.
Το μόνο που διασώθηκε από αυτό το επιβλητικό πλάσμα είναι μερικές χιλιάδες δόντια και κάποιες σιαγόνες.
Οι παλαιοανθρωπολόγοι μελετάνε τα ευρήματα από το 1935, όταν ο γερμανός Ραλφ φον Κοένινγκσβαλντ ανακάλυψε τους πρώτους γομφίους σε ένα φαρμακείο του Χονγκ Κονγκ. Τα απομεινάρια που δεν κατάστρεψαν η υγρασία και οι σκαντζόχοιροι κονιορτοποιήθηκαν από τους Κινέζους φαρμακοποιούς για να πουληθούν σαν δόντι του δράκου ή κάποιο άλλο φάρμακο της Άπω Ανατολής. Άλλωστε, εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι σπηλιές, πλούσιες σε απολιθώματα, «τροφοδοτούν» το φαρμακείο της εναλλακτικής ασιατικής ιατρικής.
Παράλληλα όμως έχουν προσφέρει και πολύτιμα ευρήματα, τα οποία μας έχουν δώσει πολλές πληροφορίες για αυτό το πρωτεύον θηλαστικό της Πλειστόκαινου.
Μιας περιόδου κατά την οποία πολλά ζώα έφτασαν σε τεράστια μεγέθη, λόγω της απουσίας σαρκοβόρων αλλά και της αφθονίας τροφής. Σε αυτό το πλαίσιο, ο γιγαντοπίθηκος δεν ήταν ένα «λάθος» της φύσης. Τουλάχιστον μέχρι την εποχή που η τροφή άρχισε να λιγοστεύει, οπότε τα ζώα-γίγαντες, υπερβολικά μεγάλα για να μπορούν να τραφούν, άρχισαν να μικραίνουν σε μέγεθος. Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι της μετάβασης ήταν οι ελέφαντες νάνοι, που δεν ξεπερνούσαν σε ύψος το ένα μέτρο.
Συνέχεια...
Παγκόσμια Ημέρα για τον Τραυλισμό

Παγκόσμια Ημέρα για τον Τραυλισμό

Η Παγκόσμια Ημέρα για τον Τραυλισμό καθιερώθηκε το 1998, με πρωτοβουλία του καλιφορνέζου ακτιβιστή Μάικλ Σούγκαρμαν κι έκτοτε γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 22 Οκτωβρίου.
Με την πάροδο του χρόνου υιοθετήθηκε από τις παγκόσμιες οργανώσεις για τον τραυλισμό (ELSA, ISA, IFA).
Στόχος της Παγκόσμιας Ημέρας για τον Τραυλισμό (International Stuttering Awareness Day) είναι η ευαισθητοποίηση του κοινού, η ενημέρωση των γονέων και των προσώπων που τραυλίζουν στις σύγχρονες απόψεις για τον τραυλισμό και τη θεραπεία του, η ευαισθητοποίηση και ενημέρωση των εκπαιδευτικών, των παιδιάτρων, των θεραπευτών και των λοιπών επαγγελματιών ψυχικής υγείας και κυρίως, το «άνοιγμα» της συζήτησης για ένα θέμα που πολλοί «αποφεύγουν».
Ο Τραυλισμός είναι μία από τις διαταραχές στη ροή και τη δομή του λόγου, με ψυχογενή αιτιολογία. Παρουσιάζεται ως διακοπή της χρονικής ροής του λόγου από ασυντόνιστες κινήσεις του μυικού συστήματος της αναπνοής, της παραγωγής της φωνής και της άρθρωσης του λόγου.
Η διαταραχή αυτή μπορεί να συμβαίνει στην αρχή ή στο μέσο του λόγου, άλλοτε με επαναλήψεις μεμονωμένων φθόγγων, συλλαβών ή λέξεων (π.χ. μημημημητέρα-κλονικός τραυλισμός) κι άλλοτε με επίμονο κόμπιασμα, με κόλλημα σε ένα φθόγγο (π.χ. μμμμητέρα-τονικός τραυλισμός), που για να το ξεπεράσει ο τραυλός κάνει προσπάθειες με όλη του τη δύναμη.
Υπολογίζεται ότι οι πάσχοντες από τραυλισμό ξεπερνούν τα 60 εκατομμύρια παγκοσμίως.
Συνέχεια...