Ποίημα για την αναπηρία

Η εικόνα προσπαθεί να αποδώσει συμβολικά τα «σπασμένα κατάρτια» και τους «αδιέξοδους δρόμους» του παρελθόντος, ενώ εστιάζει στο «αγγελικό μονοπάτι» από φως και την εσωτερική λάμψη της ανθρώπινης ψυχής, που αποτελεί την πηγή της αληθινής ομορφιάς και δύναμης.

 

Οδοί αδιέξοδοι, σπασμένα κατάρτια

πόδια που δίχως να το ξέρουν βαδίζουνε

σ´ αγγελικά μονοπάτια…

Στεναγμοί, προσευχές στη σιωπή

ήρωες που θα παραμείνουν για πάντα αθέατοι 

εμπρός στου κόσμου τα αδιάφορα μάτια….

Μα κι αγκαλιές αναρίθμητες , ενός άγιου κόπου.

Θέ μου πόση ομορφιά και πόση δύναμη έχει μέσα της, 

η ψυχή του ανθρώπου!

Ευχαριστούμε ΕΛΙΣΑΒΕΤ για την αγάπη σου