Άγιος Γεώργιος και Μουσουλμάνοι, Γιατί οι Τούρκοι πιστεύουν στον Άγιο Γεώργιο

Πηγαίνοντας στα Ιεροσόλυμα, διαπιστώνουμε ότι πολλά σπίτια έχουν τοποθετήσει πάνω από την κεντρική θύρα, χαραγμένο σε πέτρα, τον Άγιο Γεώργιο.

Αυτό εξηγείται από το γεγονός ότι σε όλη τη χριστιανική οικουμένη, ο άγιος Γεώργιος είναι ο αγαπημένος άγιος του λαού, αλλά και γιατί καταγόταν η μητέρα του από τη Λύδα της Παλαιστίνης, όπου βρίσκεται ο τάφος του, στα θεμέλια μιας μεγαλόπρεπης Εκκλησίας, αφιερωμένης στο όνομά του. Αυτό είναι το πρώτο προσκύνημα των χριστιανών, που επισκέπτονται τους Αγίους Τόπους.

Εκείνο όμως που ιδιαίτερα μας εκπλήσσει και μας συγκινεί, είναι η "ευλάβεια" που δείχνουν στον Άγιο Γεώργιο οι Μουσουλμάνοι. Μια ευλάβεια που ασφαλώς δεν στηρίζεται στη χριστιανική πίστη, αλλά στο δέος και την ελπίδα, ότι είναι ο Άγιος που κάνει πολλά θαύματα και βοηθά όλο τον κόσμο που τον παρακαλεί κι εκείνους ακόμη που δεν είναι χριστιανοί.

Κυρίως λοιπόν τα θαύματα, είναι που κάνουν τόσο προσφιλή και δυνατό σε πνευματική χάρη τον Άγιο Γεώργιο και γι αυτό καταφεύγουν σ αυτόν, με τόση εμπιστοσύνη οι Μουσουλμάνοι.
Δεν είναι όμως όνο η Παλαιστίνη, ο τόπος που σέβονται τον Άγιο Γεώργιο οι Μουσουλμάνοι. Είναι και η Κωνσταντινούπολη.

 
Από τον Αλέξανδρο Μασσαβέτα που είναι δημοσιογράφος, συγγραφέας και ζει στην Κωνσταντινούπολη, παραθέτω μερικά αποσπάσματα, για την εορτή του Αγίου Γεωργίου στις 23 Απριλίου στη Μονή του Αγίου Γεωργίου Κουδουνά.

Ανήμερα του Αγίου Γεωργίου, στο καράβι για τα Πριγκιπόνησα, ταξίδευαν πολλοί μουσουλμάνοι, για την εορτή του Αγίου Γεωργίου. Ένα αγοράκι που καθόταν δίπλα μου, με ρώτησε σοβαρά προβληματισμένο: "Πείτε μου, στον Άκη Γιώργη μιλάμε στον ενικό ή στον πληθυντικό; Πώς είναι το σωστό;" "Μπορείς να του μιλήσεις όπως θες και να του ζητήσεις ό τι θες" είπα στο παιδάκι και του χαμογέλασα. "Ανησυχεί πολύ για τη γιαγιά του που είναι άρρωστη και για την αδελφούλα του που πρέπει να εγχειρισθεί" μου είπε η μητέρα του παιδιού. Η οικογένεια άκουσε και μάλιστα στο τζαμί, ότι ο Άη Γιώργης είναι θαυματουργός και έσπευσε να ζητήσει τη βοήθειά του.

Κάθε 23 Απριλίου, συρρέουν χιλιάδες μουσουλμάνοι προσκυνητές στη Μονή του Άη Γιώργη Κουδουνά στην Πρίγκηπο. Μεταξύ έντεκα και δέκα πέντε χιλιάδες την επισκέπτονται ανήμερα της εορτής του. Συνολικά μαζί με τη Μεγάλη Εβδομάδα και τον 15αύγουστο, φτάνουν τις 30.000.

Στην Τουρκία η 23η Απριλίου αποτελεί επίσημη αργία, αφιερωμένη στα παιδιά. Έτσι το πλήθος μπορεί να προσέλθει στο νησί, χωρίς να χρειασθεί να πάρει άδεια από την εργασία του.
Ο ηλικιωμένος Πριγκηπιανός Δημήτρης Μαντατζήογλου, που χαίρει μεγάλης εκτίμησης στη Δημαρχία των Πριγκιποννήσων, μας εξηγεί:

"Σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, οι Μουσουλμάνοι συρρέουν σε χριστιανικές εκκλησίες και αγιάσματα να προσκυνήσουν. Έχουν δε ιδιαίτερη αγάπη στον  Άγιο Γεώργιο". "Το φαινόμενο Μουσουλμάνοι να προσκυνούν τον άγιο Γεώργιο, δεν απαντάται μόνο στην Πόλη. Τα μοναστήρια του στην Αίγυπτο, τη Συρία και την Παλαιστίνη, προσελκύουν χιλιάδες'>

Για τους πολλούς από τους Μουσουλμάνους αυτούς πιστούς, ο Άη Γιώργης αποτελεί τη μορφή ενός ήρωα, ενός πολεμιστή ενάντια στο κακό και δεν συνδέεται απαραίτητα με τη χριστιανική πίστη. Στην ίδια την Τουρκία, η εορτή του Άη Γιώργη της Πριγκήπου, αποτελεί το μαζικότερο προσκύνημα της χώρας. Χιλιάδες συρρέουν από όλη την Πόλη, αλλά και από την Ανατολία. 

Πολλά πινακίδα στην είσοδο του ναού, προφυλάσσουν από την ειδωλολατρία. Ένα απ αυτά γράφει στα τουρκικά:
"Για να δεχθεί ο Θεός τις προσευχές μας, αρκεί να προσευχηθούμε με καθαρή καρδιά και με αγάπη".
Οι σκηνές μέσα στην εκκλησία είναι πάντα συγκινητικές. Μητέρες με παιδιά, τυφλά ή παράλυτα, ζευγάρια που κρατούνται αμήχανα από το χέρι, νέοι που φιλούν τις εικόνες ευλαβικά και στη συνέχεια σηκώνουν τα χέρια τους σε προσευχή, κατά το μουσουλμανικό τυπικό. 

Ιερείς δέχονται τους προσκυνητές, ακούν την ευχή ή την παράκλησή τους, τους βάζουν να σκύψουν κάτω από το Πετραχήλι τους και τους διαβάζουν μια ευχή:
"Την δούλη του Θεού Αϊσέ...τον δούλον του Θεού Χαλίλ...εις το όνομα του Πατρός..."
Ο κ.Απόστολος που σήμερα ζει στη Θεσσαλονίκη κι έρχεται δύο τρεις φορές το χρόνο, για να βοηθήσει τη μονή, μας λέει:
"Πολλοί Ιμάμηδες (Τούρκοι Ιερείς) προτρέπουν τους πιστούς τους να έρθουν να τους διαβάσει ο παπάς, ιδίως αν τα παιδιά τους είναι άρρωστα. Πιστεύουν ότι ο Άγιος είναι θαυματουργός".
"Ήρθαμε να προσευχηθούμε", είπαν η Μιράι και η Νουρ, δασκάλες σε γερμανικό σχολείο της Πόλης.
Πρωτ.Γεώργιος Ατσαλάκης.

Χιλιάδες Τούρκοι επισκέπονται κάθε χρόνο τη φημισμένη Μονή του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά στην Πρίγκηπο, γιατί όπως λένε «ο άγιος δεν ξεχωρίζει Ρωμιούς από αλλόθρησκους και τους φροντίζει όλους».

Γι’ αυτό και εκείνοι του ζητούν ό,τι έχουν περισσότερο ανάγκη. Γιατί, όμως, οι Τούρκοι πιστεύουν τόσο βαθειά στον Άγιο Γεώργιο;

Το 963 μ.Χ., επί Βυζαντίου ακόμα, ένας Βοσκός  είδε στον ύπνο του τον Άγιο Γεώργιο. Εκείνος του είπε να πάει σε ένα βουνό και να σκάψει εκεί που θα ακούσει τα «κουδούνια». Ο βοσκός έσκαψε και βρήκε την εικόνα του. Η εικόνα του έμεινε άφθαρτη και ο βοσκός του αφιέρωσε μια μονή. Πήρε το προσωνύμιο «Ο Άγιος Γεώργιος ο Κουδουνάς» και η εικόνα του βρίσκεται σήμερα στην Πρίγκηπο, το μεγαλύτερο νησί από τα Πριγκηπονήσια στον Μαρμαρά.

Το παράξενο είναι πώς κάθε χρόνο, περισσότεροι από 250.000 Τούρκοι, συρρέουν στο μοναστήρι και προσκυνούν την εικόνα του. Οι λόγοι που τόσοι Τούρκοι πιστεύουν  στον Άγιο Γεώργιο είναι τρεις.

1. Πρώτος και βασικότερος; Πιστεύουν στα θαύματα του Αγίου Γεωργίου, τα οποία όπως λένε συμβαίνουν σε όσους πιστεύουν σε αυτόν, ανεξαρτήτως θρησκείας. Οι Τούρκοι γράφουν σε ένα χαρτάκι την ευχή τους και την αφήνουν στον μοναστήρι. Ως αντάλλαγμα παίρνουν ένα κουδούνι, το οποίο επιστρέφουν όταν πραγματοποιηθεί η ευχή. Και όλο και περισσότεροι, αναφέρουν ότι αυτό που ζήτησαν συνέβη.
2. Δεύτερον, το πράσινο χρώμα της στολής του, είναι για τους μουσουλμάνους το χρώμα της ζωής. Δηλαδή ιερό.
3. Και τρίτον, ειδικά οι Τούρκοι της Κωνσταντινούπολης, στην όψη του τροπαιοφόρου με το ξίφος πάνω στο άλογο, ένιωθαν πάντα έναν φόβο.

Ανήμερα της εορτής του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά, μάλιστα,  γίνεται το αδιαχώρητο στη Μονή.

Άνθρωποι όλων των ηλικιών, άνδρες, γυναίκες και παιδιά ανεβαίνουν προς το μοναστήρι κρατώντας στα χέρια κουβάρια κλωστής, την οποία ξετυλίγουν μέχρι να φτάσουν στην είσοδο της εκκλησίας. Όσο ανεβαίνουν δεν επιτρέπεται να μιλούν, μόνον όταν κατεβαίνουν και αφού έχουν κάνει την ευχή που θέλουν να τους πραγματοποιήσει ο Άγιος. Την ευχή την γράφουν σε χαρτί και την αφήνουν στη μονή. Κάποιοι πάλι, δένουν μικρές κορδέλες ή μαντίλια στα κλαδιά των δέντρων και αφήνουν σημειώματα ή ζωγραφιές.