Νίκος Γαλανός ηθοποιός 1945-2025

Ο Νίκος Γαλανός (πραγματικό όνομα: Νίκος Σουπιωνάς, Αθήνα, 20.12.1945-19.5.2025) ήταν Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης.

Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 ενώ έγινε αρκετά γνωστός στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.

«Πέρασα και συνεχίζω να περνάω καλά με τις γυναίκες. 

Τις λατρεύω. 
Ποτέ όμως δεν είχα σχέσεις μέσα από τον χώρο», δηλώνει σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, προσθέτοντας ότι σε ό,τι αφορά το ζήτημα της οικογένειας, δεν είχε ποτέ μέσα του το αίσθημα της πατρότητας ή του να καθοδηγήσει σωστά μια ολοκληρωμένη οικογένεια.
Τι αίσθημα έχει αποκομίσει για τους δημοσιογράφους;

«Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται για τα προσωπικά θέματα, κάτι που δεν μπορώ να καταλάβω. Βέβαια υπάρχουν πολλοί γιαλαντζί ηθοποιοί που έχουν γίνει πρωταγωνιστές επειδή προβάλλουν την προσωπική τους ζωή. 
Ακόμη και τους φωτογράφους φωνάζουν! 
Αυτά είναι ηλιθιότητες.
Αλλά αν μόνο γι’αυτό αξίζουν, γι’αυτό και κάποτε τελειώνουν. 
Είναι όμως και κάποιοι, όπως εγώ, που δεν τους ενδιαφέρει αυτό το κομμάτι. 
Τί σημασία έχει αν η κοπέλα μου είναι ωραία και τι κάναμε χθες το βράδυ; 
Από εδώ και πέρα όμως πολλά θα ξεκαθαρίσουν. 
Πρώτα απ’όλα στην τηλεόραση που το έχουν ρίξει στις σαχλαμάρες, προβάλλοντας δεκάδες εκπομπές μαγειρικής. 
Είναι αηδίες αυτά. Δεν τα βλέπω ποτέ.
Όλοι οι Έλληνες έχουν γίνει σεφ!», λέει.

Ο ηθοποιός δηλώνει τυχερός για τις δουλειές στις οποίες έχει συμμετάσχει στο παρελθόν και αναφέρεται στους σημερινούς ρυθμούς δουλειάς λέγοντας ότι σε αυτή την ηλικία που είναι πλέον, δύσκολα θα μπορούσε να ανταποκριθεί πλήρως στις απαιτήσεις ενός τηλεοπτικού ή κινηματογραφικού ρόλου, δεν θα έλεγε όμως όχι σε κάποιες guest εμφανίσεις.

Η απάντησή του για την περυσινή συνεργασία του με την Ελένη Ερήμου ήταν αν μη τι άλλο ειλικρινής.
«Την βγάλαμε την σεζόν. Άρεσε το εργάκι. 
Έτσι όπως είναι τα πράγματα πλέον σημασία έχει να τη βγάζουμε. 
Τουλάχιστον να μην πέφτει έξω η επιχείρηση. Από εκεί και πέρα, αν σου κάτσει, μπορεί να βγάλεις χρήματα. 
Πλέον είναι πολύ δύσκολο να βγάλεις λεφτά και η φετινή χρονιά θα είναι δυσκολότερη. 
Θα λιγοστέψουν τα θέατρα».
«Χωρίς να είμαι πλούσιος, δεν έχω άμεσο οικονομικό πρόβλημα», καταλήγει ο Νίκος Γαλανός.
«Το μεγαλύτερο ποσοστό των ηθοποιών δεν περιμένει το θέατρο για να ζήσει» .

Γεννήθηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1945 ως Νίκος Σουπιωνάς.

Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 1962 ερμηνεύοντας ένα μικρό ρόλο στην ταινία "Οργή". Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη, ενώ έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο παίζοντας μαζί με την Τζένη Καρέζη στα τέλη της δεκαετίας του 1960. 

Την ίδια περίοδο συμμετείχε και στις ταινίες "Κραυγή" (1964), "Τα δάκρυα μου είναι καυτά" (1964), "Ο Ουρανοκατέβατος" (1965), "Η λεωφόρος του μίσους" (1968), "Πανικός" (1969) και "Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα" (1969).

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 πρωταγωνίστησε μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ταινία "Ένα αστείο κορίτσι" στο ρόλο του Αλέκου Βενιέρη γενόμενος ευρέως γνωστός, ενώ ακολούθησαν κι άλλοι πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε ταινίες. 

Είχε παντρευτεί δύο φορές. Ο πρώτος του γάμος έγινε όταν ήταν 18 ετών και ο δεύτερος έγινε όταν ήταν 35 ετών, με την επίσης ηθοποιό Κατερίνα Μαραγκού. Χώρισε και τις δύο φορές.

🎬

Νίκος Γαλανός – Κινηματογράφος, Τηλεόραση και Θέατρο

Κινηματογράφος

1962–1969

• Οργή (1962)
• Κραυγή (1964)
• Τα δάκρυά μου είναι καυτά (1964)
• Ο ουρανοκατέβατος (1965)
• Η λεωφόρος του μίσους (1968)
• Πανικός (1969)
• Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα (1969)

1970–1974

• Ένα αστείο κορίτσι (1970)
• Εν ονόματι του νόμου (1970)
• Ο Αστραπόγιαννος (1970)
• Ορατότης μηδέν (1970)
• Η κόρη του ήλιου (1971)
• Σ' αγαπώ (1971)
• Η Αλίκη δικτάτωρ (1972)
• Η Ρένα είναι οφ-σάιντ (1972)
• Η αμαρτία της ομορφιάς (1972)
• Ερωτισμός και πάθος (1974)

1978–2013

• Η βαλίτσα του παπά (1978)
• Τελευταία πτήση (1978)
• Απίθανοι, αλλιώτικοι κι ωραίοι (1982)
• Ο τελευταίος διάλογος (1982)
• Το κόκκινο τρένο (1982)
• Η αγάπη έρχεται στο τέλος (2013)

Τηλεόραση

1973–1983

• Μαρίνα Αυγέρη (1973)
• Οι δίκαιοι (1974)
• Μενεξεδένια πολιτεία (1975)
• Ένας Πυγμαλίων (1975)
• Λέσχη μυστηρίου: Μια παρτίδα για τρεις (1976)
• Το Ταξίδι (1976)
• Αθάνατες ιστορίες αγάπης: Ο Λόρδος Βύρων και η κόρη των Αθηνών (1976)
• Έρωτας και επανάσταση (1978)
• Η μάχη των πελαργών (1981)
• Ο κόσμος και ο Κοσμάς (1981)
• Οι Φρουροί της Αχαΐας (1981)
• Μαντώ Μαυρογένους (1983)
• Οι Ιερόσυλοι (1983)
• Τα σκληρά καρύδια (1983)
• Το Δίχτυ (1983)

1986–1999

• Η Βεντέτα (1986)
• Καφενείο Εμιγκρέκ (1986)
• Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα (1987)
• Ο άγνωστος (1988)
• Αντίζηλες (1989)
• Το τραστ (1990)
• Η Ελίζα και... οι Άλλοι (1992)
• Ανατολικός άνεμος (1992)
• Τμήμα ηθών: Μια ξεχασμένη γυναίκα (1992)
• Κάζα ντι μακαρόνι (1993)
• Πάθος (1993)
• Η Οργή των Θεών (1994)
• Τμήμα ηθών: Διπλωματικό επεισόδιο (1994)
• Χαραυγή (1994)
• Τολμηρές ιστορίες: Η συνοδός (1995)
• Έκπτωτος άγγελος (1997)
• Απαγορευμένη αγάπη (1998)

2000–2021

• Το Κλειδί (2000)
• Κάτω από την Ακρόπολη (2001)
• Μη μου λες αντίο (2004)
• Αν μ' αγαπάς (2006)
• 1 Μήνας και Κάτι (2007)
• Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα: Ζήτημα ζωής και θανάτου (2007)
• Τα Χρυσά Κορίτσια (2007)
• Ποιος μας πιάνει! (2008)
• 4 (2009)
• Κλεμμένα Όνειρα (2011)
• 9 μήνες (2015)
• Έρωτας Μετά (2019)
• Η Γη της Ελιάς (2021)

Θέατρο

• Θεατρικό ντεμπούτο στον θίασο της Τζένης Καρέζη (1967)
• Η αυλή των θαυμάτων (1982–1984)
• Μου δανείζεις τον άνδρα σου (θεατρική πρεμιέρα 1993)
• Χτυποκάρδια στο θρανίο (2018–2019)
• Οι φάλαινες του Αυγούστου (2019–2020)