Τι προσβάλλει τους ανθρώπους με αναπηρία ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ►

Ιωάννης Λυμβαίος: Η υποχρέωση της αυτονόητης αξιοπρέπειας

Η αναπηρία που έχει το παιδί μου, η αναπηρία του παιδιού του καθενός από εμάς διαφέρει και σε είδος και σε βαθμό, σίγουρα όμως υπάρχουν τουλάχιστον δύο στοιχεία κοινά στις περιπτώσεις όλων μας.
Το πρώτο στοιχείο είναι η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ της αναπηρίας των παιδιών μας και το δεύτερο είναι η ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ που πηγάζει από τη δοκιμασία αυτή.


Σε αυτό το χώρο, το χώρο της αναπηρίας....
είτε καλώς είτε κακώς, τοποθετηθήκαμε εκ των πραγμάτων και όχι γιατί ήταν επιλογή κάποιου από εμάς.
Η δοκιμασία αυτή της κάθε οικογένειας, είναι δοκιμασία που κάνει πιο δυνατό τον κάθε ένα και την κάθε μία από εμάς, μας κάνει να εκτιμήσουμε πιο πολύ το αγαθό που λέγεται ΖΩΗ, μας κάνει να αγαπήσουμε πραγματικά το δημιούργημα που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Η αναπηρία του παιδιού μου υπάρχει και σίγουρα το δεδομένο στο γεγονός αυτό δεν είναι και το ότι πρέπει να έχω και ΜΙΖΕΡΗ στάση ζωής...


Βιώνουμε όλοι σε καθημερινή βάση μια σκληρή πραγματικότητα, η οποία συνίσταται:
- στο ασαφές, χαώδες και γραφειοκρατικό νομοθετικό πλαίσιο που αφορά στα άτομα με αναπηρίες.

- στην ανεπάρκεια παροχών και δομών κοινωνικής πρόνοιας και φροντίδας.

- στη μικρή έως ανύπαρκτη φυσική ή/και ηλεκτρονική προσβασιμότητα σε αγαθά, δομές και υποδομές, όπως εκπαίδευση, εργασία, ενημέρωση. Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, χώρους άθλησης, χώρους ψυχαγωγίας και τουρισμού.

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στατιστικά στοιχεία, τα άτομα με αναπηρίες αποτελούν σχεδόν το 9,5% του πληθυσμού της χώρας και για τα περισσότερα από αυτά η καθημερινή πρακτική στη ζωή τους είναι ένας πραγματικός Γολγοθάς.
Είναι υποτιμητικό να θεωρείσαι πολίτης με ίσα δικαιώματα και να μην μπορείς να συμμετέχεις με αξιοπρέπεια σε κάθε πτυχή της κοινωνικής σου υπόστασης.
Το να αγνοεί η κοινωνική πλειοψηφία τη μειοψηφία και τις περισσότερες φορές χωρίς ίχνος σεβασμού, είναι προσβλητικό, για την ίδια την κοινωνία πρωτίστως και δημοκρατικά απαράδεκτο.

Η διεθνής εμπειρία έχει δείξει πως: η αντίληψη ότι τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαιώματα είναι αλήθεια κατά το 1/3.
Τα υπόλοιπα 2/3 της αλήθειας βρίσκονται στις ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ που έχει η πολιτεία, απέναντι σε αυτό το απόλυτα υπαρκτό κομμάτι του συνόλου των πολιτών της και συγκεκριμένα, μάλιστα, στη δημιουργία και τη θεσμοθετημένη κατοχύρωση των συνθηκών και προϋποθέσεων για την αξιοπρεπή διαβίωση και κοινωνικά ισότιμη ένταξη των ατόμων με αναπηρίες.
Αυτά τα 2/3 της αλήθειας δεν είναι τίποτα περισσότερο από το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.

ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ
που καμιά σχέση δεν έχει με το "βολικό" και το "εύκολο" και σε καμία περίπτωση δεν συνάδει με καμία θέση, άποψη ή στάση που θέλει την ταύτιση των προσωπικών επιδιώξεων οποιουδήποτε με το αναπηρικό κίνημα ή την προσαρμογή των στόχων του αναπηρικού κινήματος με τους προσωπικούς στόχους ή τις προσωπικές επιδιώξεις καθενός ή της μοναδικότητας προσέγγισης των ζητημάτων του χώρου...
Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι, όπως είσαι και παρουσιάζεσαι έτσι σε κατατάσσει ο συνομιλητής σου και ανάλογες παροχές επιτυγχάνεις!

Πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο του καθημερινού μας αγώνα τη διεκδίκηση ισότιμης θέσης στην κοινωνία όλων των ατόμων με αναπηρίες.
Πρέπει να διευκρινισθεί ότι δεν τίθεται θέμα "ειδικής" αλλά ΙΣΟΤΙΜΗΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗΣ των ατόμων με αναπηρία και η υπόθεση της ισότιμης αντιμετώπισης όλων μας ανεξάρτητα από τη σωματική ή πνευματική δεξιότητα ή διαφορά δεν είναι καθήκον αλλά υποχρέωση.


Είναι απαραίτητη, έως και επιβεβλημένη, η ευαισθητοποίηση ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας σχετικά με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τους πολίτες της που βιώνουν καθημερινά την αναπηρία.
Το εκπαιδευτικό μας σύστημα (από το οποίο ξεκινά η διάπλαση των πολιτών μίας κοινωνίας) δεν κατάφερε να εξαλείψει τη διάκριση και την περιθωριοποίηση
του "διαφορετικού".
 Έχουν γίνει πολλά, χρειάζονται όμως να γίνουν και πολλά άλλα, είναι μακρύς ο δρόμος, που έχουμε να διανύσουμε για την επίτευξη της πραγματικής εξίσωσης των ευκαιριών των ατόμων με αναπηρία.

Είναι χρέος της πολιτείας αλλά και των τοπικών κοινωνιών να συνδράμουν στις προσπάθειες για την άρση των φραγμών και των προκαταλήψεων που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρία και οι οικογένειές τους.

Οφείλουμε όλοι - με ανθρώπινο πρόσωπο - να προβληματιστούμε.
Είναι χρέος ΟΛΩΝ η καθημερινή και συνεχής προσπάθεια "κοινωνικοποίησης" της κοινωνίας μας για ένα καλύτερο αύριο των παιδιών  μας, των οικογενειών μας, της κοινωνίας ολόκληρης.
"Ισοτιμία των πολιτών" και "Το ζην με αξιοπρέπεια και ήθος" πρέπει να είναι επιδίωξη ΟΛΩΝ ΜΑΣ!

Γονέας παιδιού με Εγκεφαλική Παράλυση
Πρόεδρος ΠΟΣΓΚΑμεΑ
"συμμετοχή"

ΣΧΟΛΙΑ

0 Σχόλια