Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΔΩ ►

50 χρόνια χορεύουν τάνγκο

Ο 74χρονος Εντουάρντο και η κατά δέκα χρόνια μικρότερη Γκλόρια είναι το μακροβιότερο ζευγάρι επαγγελματιών χορευτών τάνγκο από την Αργεντινή. Ηρθαν ως καθηγητές και κριτές στο «Τάνγκο Ακρόπολις» δίνοντας δεξιοτεχνικά δείγματα της χορευτικής τέχνης τους, ξεναγώντας τους
θεατές με ομιλία και προβολή κινηματογραφικών αποσπασμάτων από την ιστορία του τάνγκο.

Λαλίστατος ο Εντουάρντο, λακωνική η Γκλόρια. Μεγάλωσαν στην ίδια γειτονιά, τα σπίτια τους ήταν σχεδόν αντικριστά. «Είμαστε παραδοσιακό ζευγάρι, οι ρόλοι είναι καθορισμένοι, ο αντρικός κι ο γυναικείος. Ξεκάθαροι στο χορό το ίδιο και στο σπίτι», λέει ο Εντουάρντο. «Με... καπελώνει συνήθως. Στο σπίτι όμως έχω τον πρώτο λόγο, μου μιλάει τρυφερά», προσθέτει η Γκλόρια.

Τι χρειάζεται για να χορεύεις καλό τάνγκο;

«Το τάνγκο είναι χορός για ζευγάρι. Πρέπει και οι δύο να 'χουν καλή κορμοστασιά, να περπατάνε σωστά, ν' αφουγκράζονται τη μουσική και κυρίως να υπάρχει συγχρονισμός μεταξύ τους, "χημεία". Η τεχνική είναι σχετικά εύκολη, μια άσκηση. Το συναίσθημα όμως είναι προϊόν χρόνου. Μπορεί να έχει κανείς καλή τεχνική αλλά καθόλου συναίσθημα», λέει ο Εντουάρντο.

«Δεν αρκεί να εκφράσεις αυτό το συναίσθημα, πρέπει να είσαι ικανός να το περάσεις στο κοινό, να το μοιραστείς μαζί του», συμπληρώνει η Γκλόρια και προσθέτει: «Στην πολύχρονη κοινή διαδρομή μας δεν βαρεθήκαμε γιατί είχαμε σχεδόν ίδια γούστα. Στα ταξίδια μας λόγω των παραστάσεων παίρναμε τα παιδιά μας μαζί. Μοιραστήκαμε προσωπική κι επαγγελματική ζωή. Κυρίως μέτρησε το ότι αυτά που κάναμε άρεσαν και στους δύο». (Από 'δώ και πέρα ο Εντουάρντο μονοπωλεί το λόγο με την Γκλόρια να τον καμαρώνει σιωπηλή.)

Πότε και πώς γεννήθηκε το τάνγκο;

«Γύρω στο 1860 στις παρυφές του Μπουένος Αϊρες, στις υποβαθμισμένες, λαϊκές γειτονιές του λιμανιού και των σφαγείων. Επαρχιώτες αγελαδάρηδες και ντόπιοι εργάτες διασκέδαζαν σε καταγώγια με πιοτό, στοιχήματα, γυναίκες και τάνγκο. Ηταν μια διέξοδος ο χορός για επικοινωνία. Η αστική τάξη το θεωρούσε χυδαίο τότε. Με το μεγάλο ρεύμα μεταναστών στις αρχές του 20ού αιώνα μεταδίδεται ραγδαία στην πρωτεύουσα».

Διαθέτει ερωτισμό;

«Βλέπεις στο δρόμο κάποια που σ' αρέσει, αλλά δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, είναι μακριά. Με το τάνγκο έρχεσαι πιο κοντά. Οταν δυο σώματα αγκαλιάζονται ο... κίνδυνος παραμονεύει».

Εχοντας προλάβει έφηβος τη «χρυσή εποχή» (1935-1955 ) θα θυμηθεί την περίφημη ορχήστρα του Χουάν ντ' Αριένσο που έκανε μόδα το τάνγκο. «Ολες οι ορχήστρες από τη δεκαετία του '40 έπαιζαν τάνγκο γιατί το ζητούσε ο κόσμος». Ο ίδιος ως πρόεδρος της Ενωσης Χορευτών- Χορογράφων στο Μπουένος Αϊρες παλεύει να επιστρέψει ο χορός στους νέους όπως τότε. «Δεν έχουμε υποστήριξη. Δεν έχουμε τη δυνατότητα να επιλέξουμε».

Γιατί;

«Είναι δύσκολο να προσελκύσεις τη νεολαία. Ανοίγεις τηλεόραση, ραδιόφωνο και δεν βλέπεις, δεν ακούς τάνγκο. Η ξένη μουσική κυριαρχεί, αυτήν ακούν οι νέοι επηρεασμένοι από τη διαφήμιση, τον ανάλογο τρόπο ζωής. Εχω υπολογίσει ότι μόνο 1% των νέων μας ακούει τάνγκο. Στο Μπουένος Αϊρες υπάρχει σαν τουριστικό θέαμα, κι ακριβό».

Οι «μιλόνγκες», τα στέκια του τάνγκο σε γειτονιές δεν έχουν ανταπόκριση;

«Οι νέοι δεν πάνε. Πολλοί απ' αυτούς ασχολούνται με το τάνγκο για να ταξιδέψουν, να γίνουν καθηγητές, να βγάλουν χρήματα. Δεν το ζητάει η ψυχή τους όπως γινόταν το '40 και το '50. Τότε όλοι χορεύανε σε καφέ, στους δρόμους. Το αισθάνονταν και χορεύανε. Κι εγώ σε μια γωνιά έμαθα. Χορεύαμε οι άντρες μεταξύ μας. Οι γυναίκες μαθαίνανε στα σπίτια τους με τους συγγενείς, δεν επιτρεπόταν έξω στους δρόμους. Εκαναν οι άντρες την πρακτική τους και μετά συναντιούνταν με γυναίκες σε βραδιές αυτοσχεδιασμού».

Συμμετείχατε το 1983 στο θέαμα «Τάνγκο Αργεντίνο», που χάλασε κόσμο σ' Ευρώπη, Αμερική.

«Ηταν ένα θαύμα. Χάρη σ' αυτό ο κόσμος αγάπησε το τάνγκο και θέλησε να μάθει να χορεύει. Χάρη σ' αυτό είμαστε εδώ και μιλάμε. Ανοιξε ξανά τον παγκόσμιο δρόμο για το τάνγκο».

Βοηθάει το τάνγκο σε δύσκολες κοινωνικοοικονομικές καταστάσεις;

«Πάντα βοηθάει, γιατί είναι ένας κοινωνικός χορός. Οταν είσαι καταπτοημένος, λυπημένος, νιώθεις μοναξιά, η συνύπαρξη με άλλους σε κάνει να ξεχνάς τα προβλήματα. Χορεύοντας τάνγκο είσαι συγκεντρωμένος, δεν μιλάς καθόλου. Προσηλωμένος στο χορό λησμονείς προβλήματα, θλίψη, μοναξιά. Επιστρέφοντας στο Μπουένος Αϊρες θα κάνουμε με τη συνεργασία γιατρών τμήματα τάνγκο στα οποία θα βοηθιούνται ασθενείς με διάφορα προβλήματα, όπως π.χ. καρδιολογικά. Η προσπάθεια συγχρονισμού, το αγκάλιασμα, χαλαρώνουν, γαληνεύουν το σώμα και το πνεύμα του ασθενή».

Οι Ελληνες βρίσκονται σε οικονομική δίνη. Τους συμβουλεύετε να χορεύουν τάνγκο;

«Βεβαίως. Τα έχουμε περάσει κι εμείς παλιότερα, τελευταία φορά ήταν το 2001. Τώρα είναι κάπως καλύτερα. Οι Αργεντίνοι είναι εξοικειωμένοι, έχουν συνηθίσει το... εμβόλιο της κρίσης. Κι οι Γιαπωνέζοι είναι "εμβολιασμένοι" το ίδιο. Η ζωή συνεχίζεται, δεν σταματάει ποτέ. Οταν ο άνθρωπος κρατάει την ελπίδα κι έχει ζωντανό το πνεύμα θα βγει από την κρίση. Το τάνγκο δεν είναι το φάρμακο, αλλά βοηθάει γιατί φέρνει κοντά τους ανθρώπους. Το χειρότερο που μπορεί να πάθει κανείς δεν είναι τόσο η κρίση όσο το να μείνει αποξενωμένος, μόνος».

ΣΧΟΛΙΑ

0 Σχόλια